Gisteren kreeg ik een verrassingetentje. Met in ons achterhoofd de gedachte dat dit de laatste zou zijn, welke mateloos gegeten zou kunnen worden. Wat leuk! Ik had er zin in. Het gezelschap was prettig, we hebben heerlijk gelachen samen, maar er zaten wel wat minpuntjes aan. De entrecote met zalm was niet goed. Tot tweemaal toe zaten er pezen in het vlees. Dan heb je toch al gauw geen honger meer. Vervelender was dat ik me zo vreselijk bewust was van mijn omvang. Het is wel ‘een dikke vrouw’ die klaagt over haar eten. Dit kun je weglachen en dat hebben we ook gedaan, maar je voelt ‘em wel. En het is geen inbeelding. Het heeft me wel gesterkt dat ik van deze omvang naar een mollige omvang wil. Tevens wil ik niet meer klem zitten tussen de stoel. Ik wil niet meer kijken naar mijn eigen opgeblazen hoofd in de ruiten. Ik herken mijn eigen gezicht soms niet. De laatste 10 kg heeft mijn gezicht onherkenbaar veranderd. Toch zal ik het mateloos eten van vlees niet missen. Wèl de cola-light.

Aanstaande dinsdag begin ik met vloeibaar eten. Het is dan 14 dagen voor de operatie. Ik ga aan de shakes. Dat zal een dag worden dat er gekanteld wordt, ook in mijn hoofd.  Of misschien wel, met name in mijn hoofd.