Het is nu 5 dagen nadat ik geopereerd ben.
Wat betreft het eten gaat het goed. Zoals vele anderen wel moeten, heb ik van de dietiste de opdracht meegekregen niet vloeibaar, maar vast voedsel te eten. Daarbij zijn er de volgende spelregels opgegeven:
* rustig eten
* héél goed kauwen
* een uur voor of na het eten niet drinken.

Het gaat goed betekent in mijn geval ik lang niet aan dagdosering kom waar ik uiteindelijk wel aan moet zitten, maar ik heb nog wat reserves. Zeg maar.
Zaterdagvoelde ik me enigzins overeten na een half bakje fruitsalade, maar dat zal deels komen dat ik die hele dag niet heb gelegen, dus ook last kreeg van de zwaartekracht van mijn buik.
Mijn buik voelde beurs, alsof ik door een vrachtwagenwiel overreden ben; alleen de buik dan. Sinds die dag voel ik het ook op een akelige manier trekken; rechts boven in de buik. Waar het reservoir zit, volgens mij. Als ik een overmoedige beweging maak, voelt het als een messteek. Ik heb echter geen koorts of een ontsteking die te zien is. De 5 snijvlakjes zien er mooi droog en helend uit. Maar die pijn belemmert het bewegen wel. Laat ik dat nu net heel graag willen doen, omdat ik graag over een week van de permanente liessteunkousen af wil. Ik draag anti-embolisme lieskousen en die zitten niet prettig (= understatement). En blijven ook niet op hun plek tijdens het lopen.
Ik ben me (vanaf) nu dus bewust van het eten. Van wàt ik in mijn mond stop tot hoe vaak ik het kauw. Een brok eten dat mijn bandje afsluit lijkt mij vooralsnog erg eng. (Ben vrij fobisch wat braken betreft = ook understatement.)
Ik moet mij beheersen niet op de weegschaal te gaan staan, daar ik gekozen heb om me een keer per week te wegen. Ik vrees ook dat de aanblik van de cijferreeks op dit moment geen reden tot juichen zal geven. Integendeel….. Ik ken dat wel van mijn lijf. Zodra ik in het verleden ging lijnen, ging mijn stofwisseling accuut op slot en houdt het alles vast wat ze kan. Dit resulteerde in een gewichtstoename na 1 week lijnen. Erg demotiverend, dat kan ik je wel vertellen. Resultaat van een ontregele stofwisseling wegens jojo-en. Maar…..nu kan ik mijn frustratie niet wegeten, dus we gaan zien wat dit gaan opleveren.

De eerste dag Modifast sloot ik af met hoofdpijn en een rottig gevoel links van mijn maag. Op mijn Twitter schreef ik nog dat ik een rothumeur had. De hoofdpijn ging niet weg en ontwikkelde zich tot een migraine. En dan zit ik te kijken. In geval van migraine helpt bij mij alleen ibrufen in monsterdosering, maar die kan ik niet nuchter innemen. Dat valt niet goed en dan ga ik zeker overgeven. Maar ook een paracetamol voor de eerste pijn viel helemaal niet goed. Ik moest spugen; gal. (Tja er zit immers niets in maag.) Wat nu? Toen het even kon heb ik gauw een cracker met suiker gegeten. En toen die bleef liggen een ibrufen erachteraan. Maar dat was wel een hiaat in mijn vloeibare dieet. Die dag wilde ik graag weer boven jan komen, dus verder gewoon gegeten.

Vandaag weer begonnen met Modifast. Maar direct krijg ik weer buikpijn, rechts van mijn maag. Ik denk dat mijn darmen opspelen, omdat ze ineens buiten spel gezet worden. Met dat vloeibaar hoeven ze amper wat te doen. En nu vraag ik mij af: Moet ik Modifast, omdat ik moet turbo-afvallen, zodat ze beter kunnen opereren als ik net wat losser in mijn vel/organen zit    OF    moet ik vloeibaar om vast te wennen aan het vloeibare dat ik straks minstens een maand na de operatie mag? Als ik moet turbo-afvallen haal ik morgen als de wiedeweerga een bak rauwkost. Hup, die darmen moeten wat doen. Als het om vloeibaar gaat, ga ik groenten in soepvorm door de blender halen.

In ieder geval morgen eerst maar eens de diëtiste bellen met deze vraag.

Minpuntje aan dit ziekenhuis; hun gebrek aan informatie. Daar ga ik zelf achteraan. Ook niets mis mee, trouwens. 

Mijn eerste hele dag Modifast zit erop. Nu heb ik al eens een weekje half gemodifast, waarbij ik ‘s avonds wel warm at, maar vandaag dus voor het echie. De operatie komt nu gestaag dichtbij en ook de twijfels weer. Ik heb idiote ideeën over een niet goed ingestelde narcose. Vindt het toch best eng.

Aan de andere kant groeit mijn motivatie met de dag. Ik zit mezelf zo in de weg. Alles zit me in de weg. Ik zou heel graag 1/3 minder Mikki willen zijn. Als ik uitreken betekent dat ik zo’n 40 kg zou moeten afvallen. Nou ik ga eerst voor een getal bestaande uit 2 cijfers. Dan spring ik een gat in de dampkring.

Maar dan nu die Modifast. De verpakking is aantrekkelijk. De verschillende smaken klinken heerlijk. Wie houdt er nu niet van chocolade? Nouhou, als die niet naar chocolade smaakt bijvoorbeeld. Er zit een ijzerachtige smaak aan. Gelukkig vult die ook als zodanig. Maar ik ben er niet weg van. Maar dag 1 zit erop.

Ik heb me niet gewogen. Iedere keer als ik begin met lijnen kom ik eerst anderhalve kilo aan. En dat is zo frustrerend. Ik weeg me maar niet. Het wordt er toch niet anders van.

Gisteren kreeg ik een verrassingetentje. Met in ons achterhoofd de gedachte dat dit de laatste zou zijn, welke mateloos gegeten zou kunnen worden. Wat leuk! Ik had er zin in. Het gezelschap was prettig, we hebben heerlijk gelachen samen, maar er zaten wel wat minpuntjes aan. De entrecote met zalm was niet goed. Tot tweemaal toe zaten er pezen in het vlees. Dan heb je toch al gauw geen honger meer. Vervelender was dat ik me zo vreselijk bewust was van mijn omvang. Het is wel ‘een dikke vrouw’ die klaagt over haar eten. Dit kun je weglachen en dat hebben we ook gedaan, maar je voelt ‘em wel. En het is geen inbeelding. Het heeft me wel gesterkt dat ik van deze omvang naar een mollige omvang wil. Tevens wil ik niet meer klem zitten tussen de stoel. Ik wil niet meer kijken naar mijn eigen opgeblazen hoofd in de ruiten. Ik herken mijn eigen gezicht soms niet. De laatste 10 kg heeft mijn gezicht onherkenbaar veranderd. Toch zal ik het mateloos eten van vlees niet missen. Wèl de cola-light.

Aanstaande dinsdag begin ik met vloeibaar eten. Het is dan 14 dagen voor de operatie. Ik ga aan de shakes. Dat zal een dag worden dat er gekanteld wordt, ook in mijn hoofd.  Of misschien wel, met name in mijn hoofd.

Vandaag is de maand februari aangebroken. Over een maand is de operatie achter de rug. Er zijn een aantal zaken waar ik mij zorgen over maak. Als eerste is daar de operatie. Ik heb niet hele fijne ervaringen met operaties. Ook mijn ega kijkt niet bepaald uit naar de dag van de operatie. Hij zal blij zijn als ik weer aanspreekbaar op zaal ben. Dan komt voor mij een nog groter bang moment. Misselijkheid. Het maakt niet uit hoezeer ik ook probeer hier op een andere manier over te denken. Mijn vrees voor misselijkheid grenst bijna aan paniek. Als er een spijtmoment komt, zal die zijn als ik misselijk ben. Qua pijn kan ik het één en ander wel verdragen. Nouja, van verhalen van anderen lees ik dat je ook wat kunt krijgen tegen misselijkheid.

Dit zou tevens het moment zijn om te gaan starten met Modifast. Ik geloof dat dat 2 weken van te voren is. Raar, maar daar ben ik daar weer niet in geadviseerd. Wel kreeg ik sexy steunkousen

Dè dag komt in ieder geval gestaag dichterbij.

Gisteren bij het starten van deze weblog vertelde ik dat ik voor 99% achter de operatie maagband sta. Wat voor mij betekent dat ik het met volle overtuiging ga doen. Waarom dan geen 100%? Vandaag in het AD kwam ik die ene procent weer eens tegen; de diëtiste, net als afgelopen week bij Paul en Witteman; het dr. Frank dieet. Het tegenkomen van dergelijke berichten doen mijn hart nog immer sneller kloppen. Zou dit het zijn voor mij? Zou ik het hiermee toch helemaal zelf kunnen redden? De reden dat mijn maagband een bewaard geheim moet zijn is onder andere het vooroordeel dat ik zelf ook heb; een maagbandje zou het makkelijk maken. Je bent een zwakkeling als je het niet op eigen kracht kunt.

Berichten als obesen die in vliegtuigen meer moeten betalen of zelfs een tweede stoel moeten huren voor de vlucht. (Welke zou dat dan moeten zijn, vraag ik mij af; de stoel ernaast? De stoel erachter? Effe nog en de dikkerd moet een vliegtuig voor zichzelf huren.) Maar ook berichten over het mogelijk meer moeten betalen voor een ongezonde levensstijl, die bij dikke mensen te meten is door de BMI. Dat een lagere BMI niet per definitie betekent dat je gezond bent, wordt voor het gemak ‘vergeten’. Een lagere premie voor mensen die sporten; alsof op zaterdagen de spoedeisende hulp niet vol met sportblessures zitten. Ik ben ook van mening dat sporten gezond is, maar het levert, m.i., niet per definitie geld op. En dat wordt met een premieverlaging wel veronderstelt.

Eigenlijk heb ik ook moeite met het hele afvallengebeuren. Altijd al gehad. Ik vergeet opmerkingen niet . Ik ben nu eenmaal een vrouw Zo wordt je de hemel in geprezen als je gewicht verliest. Maar houdt iedereen zijn mond als je aankomt. En dat maakt me achterdochtig. Als afvallen mij zo goed en mooi maakt, wat denkt de ander dan als ik aankom? Ben ik dan ineens slecht en lelijk? Terwijl ik als innerlijk persoon niet verander. Het maakt me geen slechter/betere werknemer, partner, moeder, dochter, vriendin. Ik heb ook weinig oog voor de omvang van anderen. Daar waar anderen iedere kilo kunnen zien, zie ik het verschil tussen 10 kg minder of meer niet. Anderen staan daar anders in. Die genieten wel van het gewichtsverlies (zou ik ook doen) en willen dat horen van anderen (ik heb dat minder). Weer een reden om er enigzins geheimzinnig over te doen. Mikki en haar maagbandje. 

Vandaag een start gemaakt met deze weblog, maar er is al veel aan vooraf gegaan. Ziekenhuisbezoeken, screeningen en vooral heel veel nadenken. Wil ik dit wel? Waarom heb ik dit nodig; ik wil het zo graag zelf kunnen, zonder hulp van. Ik kan nu wel zeggen dat ik er voor 99% achter sta. Ik ga ervoor.

De reden dat ik start met deze weblog is de behoefte mijn gevoelens onder woorden te brengen, terwijl ik vooralsnog een soort van geheimhouding ten opzichte van mijn omgeving heb afgesproken. Dat doe ik omdat ik graag in de luwte wil ervaren wat het is om een maagbandje te hebben en de verandering van leefstijl die ik onderga. Ik ben mij er namelijk ter dege van bewust dat een bandje een hulpmiddel is. Ik zal degene zijn die ervoor moet gaan zorgen dat het bandje zijn werk kan doen. Dat betekent bewuste keuzen maken wat ik ga eten en hoe. Want het klinkt heel logisch dat je afvalt met een maagbandje, maar dat is het niet. Er kan namelijk allerlei calorierijks doorheen. Zo las ik op internet ergens dat iemand een mars in een pannetje liet smelten om ‘em zodoende wel op te kunnen eten. Dan val je dus niet af. Verder vind ik het ook voor het grootste deel mijn verantwoordelijkheid om goed voor het bandje te zorgen. Het gaat namelijk regelmatig wèl mis met zo’n bandje -> verschuiven, afstoten door het lichaam, ingroeien, ontsteken, kan allemaal.

Morgen eerst maar eens mijn prachtige anti-trombose kousen passen, die ik na de operatie 6 weken mag gaan dragen.

HET VERHAAL VAN MIJN MAAGBANDJE 

Mijn naam is Mikki en ik ben dik. Mijn gewicht zit me al vele jaren dwars. Ik heb dan ook van alles geprobeerd om af te vallen. Dit lukte net zo vaak wel als niet. Het eraf houden is me nog nooit gelukt. Ik heb lang gezegd dat ik niet in mijn gezonde(?) lichaam zou willen laten snijden, maar nu ik ook lichamelijke klachten als rugpijn krijg, ben ik mij af gaan vragen hoe lang ik nog kan volhouden dat mijn lichaam gezond is. Ik heb lang nagedacht en ben op eigen verzoek via de huisarts zo’n 8 maanden terug verwezen naar het ziekenhuis om gescreend te worden voor deze ingreep. Het heeft wat moeite gekost, men adviseerde mij een gastric bypass, maar uiteindelijk ben ik geschikt bevonden. Woensdag 24 februari 2010 is de dag dat ik geopereerd ga worden.